Flamenco

Flamenco – to muzyka, taniec i styl bycia, wywodzący się z południa Hiszpanii oraz…z Indii. Zanim w XX w. flamenco oczarowało cały świat, sztuka ta powstawała w jaskiniach, gettach i tawernach, gdzie zbierali się odrzuceni przez społeczeństwo Andaluzji Romowie i Muzułmanie. Tańcząc i śpiewając, nabierali otuchy oraz wyrażali swój ból. To dlatego flamenco jest stylem bardzo ekspresyjnym, w którym można odnaleźć zarówno radość, jak i smutek, namiętne porywy energii i kojące uspokojenie.

Nie wiadomo dokładnie, kiedy powstało flamenco. Na początku był… śpiew. To śpiewak czyli "cantaor" pełni we flamenco główną rolę, używając charakterystycznej wokalizy, nie estetycznej lecz ekspresyjnej i gardłowej. Znaczenie później, dołączył taniec czyli "el baile", a około XIX akompaniament gitary, "el toque". Twórcami flamenco są Romowie, którzy przybyli do Andaluzji w XV w. W swoich wędrówkach z Indii do Hiszpanii poznali ogromne bogactwo stylów muzyki i tańca. Dlatego we flamenco odnajdujemy inspiracje kulturą Indii, Bliskiego Wschodu, Afryki, bizantyjskiej liturgii i europejskiego folkloru.

W tym solowym tańcu charakterystyczna jest koordynacja ruchów całego ciała, stepowanie za pomocą specjalnych butów i miękka ornamentyka rąk. We flamenco współistnieją dwa podstawowe style. Cante jondo – czyli głęboki i stonowany w wolniejszym tempie, wyraża głównie smutek i żal. Natomiast cante chico – jest bardziej impulsywne, zabawowe i w szybszych rozliczeniach rytmicznych, co niekoniecznie oznacza, że bardziej dynamiczne.